بادبادک هایم از آن تو...

هوایشان کن...

هوایشان کن به بالاترین،

به اوج،

به سرنوشت خورشید،

همان نقطه ای که، ستاره ام به چشمانت پیوند خورد.

بادبادک خسته است....

بگذار نخ ها بازیچه شوند،

باد باشد و بادبادک....

و تصمیم سرنوشت...

بسپارشان به خدا...

 گفتی دوستت دارم....

چه ساده پذیرفتم....

چه ساده با تو خوشم....

چه ساده آغوشم را برایت باز کردم....

چه کودکانه همه چیزم شدی....

دوستت دارم یه دونه

مي دونم دوست داشتنم کمرنگ شده بود...

مي دونم دوست داشتنم بي صدا شده بود...

مي دونم صداي خنده هام ديگه نايی نداشت...

تصميم گرفته بودم دوست داشتنم رو پنهان کنم...

دوست داشتنم رو خفه کنم...

دوست داشتنم رو آروم کنم...

من صبورم اما...

به خدا دست خودم نيست اگر مي رنجم

يا اگر شادي زيباي تو را به غم غربت چشمان خودم مي بندم

من صبورم اما...

چه قدر با همه ي عاشقي ام محزونم

و به ياد همه ي خاطره هاي گل سرخ

مثل يک شبنم افتاده ز  غــم  مغمومم

من صبورم اما...

بي دليل از قفس کهنه شب مي ترسم

بي دليل از همه ی تيرگي تلـخ غروب

و چراغي که تو را از شب متروک دلم دور کند مي ترسم

مـن صـبــورم امـا ...

آه... اين بغض گران چه مي داند صبر چيست؟

قسم به لحظه ای که به عشق اجازه ورود به دلم دادم

قسم به روزی که تنهایی را در تقویم دلتنگی هایم خط زدم و با تو یکی شدم

قسم به نگاهت که برایم شیرین ترین خاطرات را زنده می کند

قسم به لحظه ای که آینه دلم شکست و نقش تو هزاران بار در آن تکثیر شد

قسم به آن لحظاتی که جدایی برای اندک مدتی بین ما فاصله انداخت و

لحظه به لحظه شکستم و قطره قطره آب شدم

قسم به ثانیه هایی كه نبودي و نفس هایم به شماره افتاد و چشمانم دریای اشک شد

که :

با تمام وجودم تا جایی که خدا هست با تو میمانم

تا بی نهایت عشق...

ای همه ی وجود من

ای صاحب نوشته های من

امشب همه چيز رو به راه است
همه چيز ........ باورت مي شود ؟
ديگر ياد گرفته ام شبها بخوابم " با ياد تو  "
تو نگرانم نشو !
همه چيز را ياد گرفته ام !
راه رفتن در اين دنيا را هم بدون تو ياد گرفته ام !
ياد گرفته ام که چگونه بي صدا بگريم !
ياد گرفته ام که هق هق گريه هايم را با بالشم ..بي صدا کنم !
ياد گرفته ام چگونه با تو باشم بي آنکه تو باشي !
ياد گرفته ام ....نفس بکشم بدون تو......و به ياد تو !
ياد گرفته ام که چگونه نبودنت را با روياي با تو بودن...
و جاي خالي ات را با خاطرات با تو بودن پر کنم !
ياد گرفته ام که بي تو بخندم.....
ياد گرفته ام بي تو گريه کنم...و بدون شانه هايت....!
ياد گرفته ام ...که ديگر عاشق نشوم به غير تو !
ياد گرفته ام که ديگر دل به کسي نبندم ....
و مهمتر از همه ياد گرفتم که با يادت زنده باشم و زندگي کنم !
اما هنوز يک چيز هست ...که ياد نگر فته ام ...
که چگونه.....! براي هميشه خاطراتت را از صفحه دلم پاک کنم ...
و نمي خواهم که هيچ وقت ياد بگيرم ....
تو نگرانم نشو !!
"فراموش کردنت" را هيچ وقت ياد نخواهم گرفت ...

خواستم برای

 از دست دادنت

                           اشک بریزم

اما...

دیدم برای تمام اشکهایم را

برای به دست آوردنت ریختم....

در آسمان دلم چند صباحي ستاره اي نمايان شد و اينک نميدانم چرا نبايد باشد؟

تو همون عشق قشنگي که شدي بهونه ي من

تو همون ماه سفيدي تو بيا به خونه ي من

تو چشات يه دنيا برقه مثه بارونا ميموني

ميباري از دله ابرها؛ميچکي رو گونه ي من

صورتت مثل بهاره ؛مثل گلهاي بنفشه

عطر ياس پيرهنه تو ميپيچه تو باور من

رو لبات غنچه ميباره ؛مثل عشق سرخو قشنگه

اي که سرخيه رو لبهات گل رز رو گونه ي من

دستاي نازتو ديدم مهربون مثل فرشتس

دستاتو بزار تو دستام اي تموم هستيه من

قلبمو بزار رو قلبت؛ داره ميميره ميبيني؛؟

صداي قلبتو ميخواد اين دل ديوونه ي من

نفسات برام سپيده ؛گرميشون برام اميده

به اميد اون نفسها؛زندگي تو سينه ي من

تو چراغ خونه ي من تو وجود و هستيه من

تو اميد بودن من تو بمون سرشته ي من

بي بهونه عاشقم من ِعاشق بهونه ام من

عشق من بهونه هامه ِتويي اون بهونه ي من

روز دوم دريا را

در روز سوم صدا را

و در روز چهارم رنگ ها را

روز پنجم حيوانات را

در روز ششم انسان را

خداوند انديشيد چه چيز را نيا فريده

پس ...

در روز هفتم تو را برايم آفريد .

تو را برایم آفرید

باز با من سخن از عشق بگو

ای سراپا همه خوبی و صفا

به خدا محتاجم

من چو ماهی که ز دریا دور است

و شن گرم ساحل

پیکرش را گور است

موج امید و وفا می خواهم

من تو را محتاجم

من تو را میخواهم ای دریا

ای به ظاهر همه تندی، همه خشم

و به دل

گرم و آرام و پر از شور و حیات

من چو گل که به اشک شب و لبخند سحر محتاج است

به تو روشنگر جان محتاجم...

به تو هم چون خورشید

و به هر قصه ی عشق

که بگویی با دل

چو هوا محتاجم

همچو خورشید بتاب

تا چو گل پر بگشایم از شوق

تا بپیچد همه جا عطر اشعار ترم

و بخوانند همه

و بدانند همه

که تو را میخواهم ای خورشید

و ببینند همه

که به تو محتاجم

به چون سرو بلند

که بر آن پیچک نیلوفر نازک پیچید

همچو آن پیچک لرزنده ی خرد

تارهایی ز وفا میپیچم

*** تا جدا هیچ نگردی از من ***

با تو می مانم در باغ وجود

با تو می میرم ای بود و نبود